Bu şehrin her sokağının, her mahallesinin hatta camilerin, türbelerin eski konakların birer efsanesi vardır.Bunlardan biriside şimdilerde Taş mağazaların altından başlayıp Mahalle başı semtine doğru uzanan Gül Ahmet Caddesi efsanesidir.

Rivayete göre bu cadde civarında iyi huyluluğuyla, mert ve dürüstlüğüyle tanınmış sevilen sayılan Ahmet adında bir genç yaşarmış. Birde dul bir kadın varmış ki; güzelliği dillere destan ama şirret mi şirret. Nice delikanlıları yoldan çıkarıp, aileleriyle, yavuklularıyla aralarını açmış.

Bu kadın içten içe de Ahmet’e yanarmış. Ahmet’i gördükçe kaş eder, göz eder, olmadık cilveler yaparmış ama nafile, Ahmet’in eli işinde gözü de, gönlü de yavuklusu Hatçedeymiş. Haramdan da ateşten korkar gibi sakınırmış.

Ahmet’in bu umursamaz tavrı kadının arzularını kamçılıyor, çılgına çeviriyormuş. Sonunda bir oyun oynamaya karar vermiş. Günlerce takip edip hazırlılar yaptıktan sonra bir gün Ahmet evinin önünden geçerken önceden hazırladığı çulu çaputu yakıp dışarı fırlamış. Ahmet’in koluna yapışıp,
- Evim yanıyor, ne olur yardım et, diye feryatlarla Ahmet’i çekip almış evine.
Sonra da karşısına geçip soyunmaya başlamış ve;
- Benimle olacaksın, yoksa evime zorla girdi bana saldırıyor diye bağırırım demiş.
Ahmet donup kalmış. Terlemiş, kızarmış, korkmuş sonra kendini toparlayıp;
- Tamam seninle olacağım ama izin verirsen önce helaya gitmek istiyorum demiş.
Kadın müsaade etmiş. Ahmet helaya girip pislikleri üstüne başına ve yüzüne sürüp çıkmış. Kadın Ahmet’in halini görünce iğrenmiş, tiksinmiş ve hemen evinden kovmuş.
Ahmet sokağa çıktığında ise onu görenlerin ağızları bir karış açık kalmış. Çünkü dolunay kadar ışıl ışıl, pembe bir gül kadarda taptaze ve güzel görünüyormuş yüzü ve püfür püfür gül kokuları yayılmaktaymış Ahmet’ten.